Kim Kurtaracak Yekta’yı?/Tahsin Aladağ

 

İğdiş edilecek bir şeyler arıyor Yekta.

Erkekliğini yitirerek gölgelerin altında, çalar saatlerin altında

–

Biliyorsun ben oradaydım-ışığın ve gölgenin başladığı yerde

 sen oradaydın

ılıman iklimlerin bittiği ekinoks günlerinde

işte yekta da oradaydı

 

çorak gözlerin bir geri gelişi beklediği günlerde

iyi oyulmuş çocuklar,

iyi köklere tutunmuş kanlarıyla

iyi ölümlere gittiler İstefa’dan çıkıp  yola

Pergamon’dan çıkıp

Halep’ten-

biz hiç dağlarda dönence bayramları kutlamadık ki Yekta

 

Bu yüzdendir ki

sen ve ben yekta, ben ve o, -o sen ve ben Yekta

ama hayır bizim Yekta, hiç olmadı

ama hayır yok                      bir İthaka’m olmadı hiç

                                                                           hiç olmadı ezbere bildiğim merdivenler

hiç sallanmadı bir alışkanlık gibi boynumda bir kapının anahtarını

Yok bizi bekleyenler cenup denizlerinde, hiç olmadı

çok eski isimler taşıyan limanlarda

…. mendiller sallayarak

kanlı Arapçalarla işlenmiş mendiller sallayarak

 

güzleri soluk soluğa geçiren bir ırmağın kıyısında, Mâverâünnehir’den on ıslık uzakta

bir dizi harfler öğrenmiştim ben çok eskiden, devletsizlerden

Kolları Kilikya’ya varan elifsiz alfasız bir abece

şimdiyse o eyersiz alfabe kayıp,

ekşimiş bir yaz kokan kaftanıyla

sulu rahibin mırıldanarak ilahiler söylediği düzlüklerde

bundandır ki Yekta çıkamayız Celali dağlarına senle

 

Haha yekta, ha ha ve çok sonra

Karanlık ya da yeni aydınlanan bir çağda

bir bakacağız da artık değeri kalmamış eski ellerimizin

ve artık kulaktan kulağa fısıldanan bir halkı

duymuyor kimse

 

Yekta,

o karanlık seni kurtarmayacak, sen o karanlığı silahlaştıramazsın

sen o ıslaklıktan yeni bir gök kubbe dokuyamazsın,

sülünlü zindanlarda kalın ciltli yüz yıllık bir divanı tersinden okuyamazsın.

ama herkesten iyi biliyorsun oyun oynamasını.